Umudun Kıyısında Bekleyenler
Gelen emekli zammına bakıyorsunuz, emekli memnun değil. Asgari ücrete yapılan artış açıklanıyor, bu kez de asgari ücretli başını iki yana sallıyor. Rakamlar artıyor ama hayat ucuzlamıyor. Cüzdan kabarmıyor, sofraya eklenen lokma çoğalmıyor. Zam var ama fe
Erdem Talaş
talaserdem@gmail.com -
Bugün yalnızca emekliler ve asgari ücretliler değil; gençler de bu tablonun tam ortasında. Üniversite sıralarında, iş arama sürecinde ya da ilk maaşını alan bir gencin aklından aynı cümle geçiyor: “Bir gün biz de emekli olacağız… Eğer o güne kadar nefes alabilirsek.” Bu, bir serzenişten çok, geleceğe duyulan derin bir kaygının özeti.
Gençlik, hayal kurma yaşıdır derdik eskiden. Şimdi ise hayaller, “asgari” sınırlar içine sıkışmış durumda. Ev hayali erteleniyor, evlilik planları belirsiz bir tarihe öteleniyor, çocuk sahibi olmak ise neredeyse cesaret isteyen bir karara dönüşüyor. Çalışmak var ama karşılığı yok hissi, toplumun her kesimine sirayet etmiş durumda.
Bütün bunların ortasında insanın içi kararıyor mu? Kararıyor. Umutsuzluk kapıyı zorluyor mu? Zorluyor. Ama yine de insan denilen varlık, umutsuz yaşamıyor. Çünkü umut, insanın fıtratında var. En karanlık gecede bile “yarın” diyebilme gücü, insanı ayakta tutan tek dayanak.
Belki bugün umutlarımız rakamlara sığmıyor, belki hayallerimiz maaş bordrolarına yazılamıyor. Ama umut, sadece bugünün meselesi değil. Umut, vazgeçmemekle ilgili. Haksızlığa alışmamayı, adaletsizliği normalleştirmemeyi, “daha iyisi mümkün” demeyi gerektiriyor.
Asıl tehlike, yoksulluk ya da düşük maaşlar değil; umudun hayallerde bile yer bulamaması. Çünkü hayal kuramayan bir toplum, yarınını inşa edemez. Bu yüzden mesele yalnızca zam oranları değil, geleceğe dair güven duygusudur.
Dileğimiz, umudun sadece teselli cümlelerinde kalmaması… Hayallerin, bir gün gerçek hayatın içine karışması. İnsanların “ne olacak bu hâlimiz?” sorusunu değil, “nasıl daha iyi olacak?” sorusunu sormaya başlaması.
Çünkü umut varsa, yol vardır. Umut varsa, yarın hâlâ mümkündür.
