İnsanı, dünyayı, ağacı, hayvanı, parayı, statüyü... Var olabildiğince insan seviyor Yalnızlığı, başka olmayı, yaratmayı, sanatı , paylaşmayı. Nasıl tutunabilirsek Nasıl başarabilirsek daha fazla zaman için O zaman da varlık sürdürmek için gayreti geçtik, çabalıyoruz. O kadar çok seviyoruz ki Mazeretimiz çoğalıyor ölmemek için Ölenin bizden gayri eksik bir şey yaptığına inanmak için. Öylece ölüyoruz Kaç diploma , Kaç çocuk, Kaç bina Kaç para biriktirmiş olursak olalım Kaç domates ekmiş Kaç ülke gezmiş olursak olalım Ölüyoruz Kimi kadere teslim, diğer hayata hazırlıkta Kimi bu hayatta iz bırakıp hatırlanır ise devam edeceğini sanmakta. Ölüyoruz eksik ya da fazla yaşamış olanı kalanların belirlediği bu dünyada. Biz ölünce unutuyoruz Olan hep kalanlara. Özkan Uğur Sevgi ve hürmet ile.